Seven Sevdiğinin Hali ile Hallenir

[Eshabil]

Sevgi tezahürleriyle bilinir.

Sevginin bir iç bir de dış tezahürü vardır. Dış tezahürleri itaat etme, örnek alma, taklit etme.. İç tezahür ise yakınlık duyma, aklından çıkarmama gibi hususlardır.

Peygamber Efendimiz sevenin sevdiğine sevgisini söylemesi istemiş ve Sevginin açıkça söylenmesini teşvik etmiştir.

En çok Aişe sonrada O’nun babası en çok sevdiklerimdendir diyor ve bunu açıkça ifade ediyordu.

Efendimiz kendisiyle yakınlığı bir üstünlük vesilesi saymış, “İnsanların en hayırlısı benim çağdaşlarımdır sonra onların arkasından gelenler daha sonra da onları takip edenler” buyurmuştur.

Seven sevdiğinin hali ile hallenir.

Sahabe her şeyine Efendimize göre ayarlamış öyle ki gün ve gecelerin kıymetini Allah Rasûlü’ne göre dizayn etmişler. Hz. Ebu Bekir Peygamber Efendimiz pazartesi günü vefat etti diye pazartesi ölmeyi arzulamış. Hz. Ömer Allah’ım benim ölümümü Efendimizin beldesinde nasip et diye dua etmiş ve Efendimizin yanına defnedilmeyi çok arzulamış ve öylede olmuş.

Seven sevdiğinin yakınında bulunmak sohbet etmek onu görmek, dinlemek ve dahi dokunmak ister.

Efendimiz Bedir de elindeki okla safları düzeltirken Sevad b. Gaziye’ye geri çekilmesini ister. O ise “canım yandı kısas isterim” der. Efendimiz gömleğini sıyırınca sarılır ve öper. “Savaşa çıkıyoruz ne olacağımız belli değil tenim tenime değsin ve Rabbimin huzuruna öyle çıkayım” der. Efendimiz ona hayır duada bulunur ve hoşnutluğunu ifade eder.

Useyd b. Hudayr çok güzel sesliydi. Melekler, O Kur’an okurken dinlemeye geliyor. Efendimiz bir gün yanında şaka yaptığında ikaz için O’nun karnına dürter. O kısas ister. Efendimiz gömleğini sıyırır sıyırmaz sarılır ve öper. “Ben bu anı gözetliyordum” der.

Efendimizin abdest suyunu sahabeler yere düşürmüyor ve adeta kapışıyorlardı.

Sahabeden sonra gelenler yetiştikleri sahabeler eğer Efendimize elleri değişmişse ver elini bir öpeyim diyorlardı. Enes b. Malik onlardan biriydi.


Allah Kur’an da saydığı güzel vasıfları taşıyan kullarını sever. Bu vasıflar ise ancak Efendimize bağlanmakla elde edilebilir.

Gerçek sevgi sadakat enginliğiyle derinliğini bulan sevgidir. İmanını marifetle bezeyemeyenler yol yorgunluğundan kurtulamayacağı gibi; marifetini muhabbetle derinleştiremeyenler de formalitelerin ağında can çekişir durur. Sevgi ve muhabbeti sevgiliye ulaşma yolunda kulluğa bağlamayanlar da sadakatlerini ifade etmiş sayılmazlar.

Zeyd b. Desinne ve Hubeyb irşad ve tebliğ için gitmek için çıktıkları yolda bir komplo neticesinde yakalanır ve Mekkeli müşriklere satılırlar. Ebû Süfyan’ın senin yerinde O’nun ve senin de ailenin yanında olmanı ister misin demesine: “Değil onun asılması, ayağına diken batmasına dahi gönlüm razı olmaz” demesi ve sadakatini ortaya koyması..

Evet, böylesi bir sadakat ve bağlılık Ebû Süfyan’ın da dediği gibi, dünyanın hiçbir tarafında görülmedi.

Ömer Faruk Sentürk
Mehtap Tv